Vandaag hadden we een zogenoemd ‘aluhoedje’ moment. Twee Astroïden zoeven of zoefden -de exacte tijd kon ik nergens vinden- vandaag op een afstand van 80.000 en 230.000 kilometer voorbij de aarde. Hoewel de astroïden niet met het blote oog te zien zijn, beweren sommigen dat de invloed die ze uitoefenen op de aarde immens groot is.
Ze noemen onder andere veel regen. Tja, zo kan ik het ook natuurlijk *wink*
Een aluhoedje schijnt doemdenkers en aanhangers van het geloof in ‘catastrofen veroorzaakt door verschijnselen afkomstig uit het heelal of geestenrijk, te beschermen tegen stralingen die normaal gesproken schadelijk zouden zijn.

Draai een metertje aluminiumfolie rond je hoofd, en duw daarna voorzichtig de bovenkant dicht. Eventueel twee antennes links en rechts van het hoedje kunnen ook weerstand bieden volgens enkele gebruikers, maar anderen beweren weer dat ze dit doen zodat ze radiosignalen op kunnen vangen van de nationale rampenzender.

Ik ging er altijd van uit dat ieder mens een doel heeft in zijn leven. Dat ieder mens een ander mens begrijpt als hij of zij met passie over zijn of haar doel praat. Niets is minder waar als die veronderstelling. Niet iedereen heeft een doel. Niet iedereen begrijpt de passie van een ander om een doel te bereiken.

Zelf heb ik een doel waar sommigen nog wel eens onbegrijpelijk over doen. Mijn last fight. Het is mijn doel, en ik zette de marker voor dat doel na dat ik mezelf met succes heb gerevalideerd. Ik deed dat gene wat de artsen niet konden ‘en, niet verwachte. En telkens zette ik nieuwe uitdagingen voor mezelf neer.

Ik heb ook altijd enorm veel interesse in de uitdagingen die anderen voor zichzelf zetten. De grenzen die mensen proberen te verleggen, en een uitdaging aangaan met hun eigen kunnen.
Wie een doel heeft, heeft een reden om te leven. Ik vond de docu Badwater dan ook erg inspirerend.
Hier vind je de gehele playlist voor de docu. Hieronder deel 1

Woensdag zou Terrebel samen met zijn zoon naar Zeeland komen, en wel naar Middelburg. We hadden rond elf uur afgesproken op het station van die stad, maar door onvoorziene omstandigheden ‘het missen van de trein, werd het een uurtje later. Mijn zoon en ik hadden het daarom net iets rustiger, wat natuurlijk nooit verkeerd is.
Na wat drinken de stad in waar we een beetje rondliepen, foto’s maakten, en wat zaten om te eten en te drinken.
Een beetje kletsen, en aftasten hoe de ander is.

Ik ben gelijk nog even om een zeekaart geweest zodat we nu legaal pieren kunnen steken. Over pieren steken en hoe ik vis kom ik later nog eens op terug, want er blijken nogal wat verschillende beelden over te bestaan bij sommige mensen.

De ontmoeting met Terrebel en zijn zoon Fer ervaarden we al enorm prettig. Voor herhaling vatbaar zoals hij gister al reageerde, en daar ben ik het helemaal mee eens.

Boven:Foto van de achterkant van het Abdij in Middelburg. Eigenlijk de eerste keer dat ik hier foto’s van nam. Het was stralend weer zoals je kunt zien.