-Pas op dat je de pit niet eet- zei de vader tegen zijn zoon die een banaan aan het pellen was. De jaren die daarop volgde keek de opgroeiende jongen enorm uit dat hij niet de pit van de banaan zou eten. Na jaren zorgvuldig te zijn tijdens het eten van bananen bedacht de jonge man zich dat apen toch ook gewoon de gehele banaan naar binnen werken na het pellen. De overvloedige beharing zal toch vast niet van die pitten komen.

Bovenstaande tekst is puur een verzinsel van de bovenste plank. Ik zag het toevallig liggen toen ik op zoek was naar een boek wat ik zeker weten daar had neergelegd. Het boek heb ik nog steeds niet gevonden.

Wel vond ik eergister nog een nieuwe Canon. De allereerste foto die ik er mee nam staat hieronder. Macro, en van kleur naar zwart/wit geconverteerd.

Een zoektocht kon me niet helpen, dus ik moest een reconstructie maken van alles wat ik gedaan had. Gelukkig werken mijn hersens nog. In ieder geval het geheugendeel.

Gister was ik opeens een van mijn horloges kwijt. Niet zo erg zou je denken gezien de hoeveelheid horloges die ik heb, maar dit horloge was een gift, en het is ook nog eens een heel lekker horloge ook. Met dat laatste bedoel ik dat het lekker draagt en zo. Sommige horloges dragen gewoon niet lekker. Die zou je het liefst met een voorhamer in gruzelementen slaan. Nee, dit horloge zit alsof het voor mij gemaakt is, en dat is het ook nog hehe.

Maar ik was het kwijt. En als ik zeg ‘kwijt’ dan bedoel ik ook echt kwijt. Ik had het het ’s middags nog om toen ik even naar de kade liep, en normaal leg ik het horloge wat ik draag op mijn bureau als ik het af doe. Daar lag het dus niet meer.
Een zoektocht kon me niet helpen, dus ik moest een reconstructie maken van alles wat ik gedaan had. Gelukkig werken mijn hersens nog. In ieder geval het geheugendeel. Ik had wat papierzooi gesorteerd, en daar zat wat oud-papier content bij. De rest van het verhaal laat zich raden. Ik heb mijn horloge weer terug.

Afgelopen zondag kwam er een man met zijn hond bij de dierenartsenpost. De hond vertoonde niet al te ernstige symptomen die lichtelijk aan vergiftigingsverschijnselen deden denken, en gedroeg zich een beetje dwaas. Omdat de dierenarts niet veel meer kon doen dan constateren dat het beest wat verkeerd had gegeten, kreeg de man medicatie mee om dat op gang te helpen.

De dag die volgde kwam er weer een man met zijn hond. De hond deed een beetje dwaas, en vertoonde niet al te ernstig symptomen die lichtelijk aan vergiftigingsverschijnselen deden denken. Omdat de dierenarts niet meer kon doen dan constateren dat ook deze hond wat verkeerd gegeten had, kreeg de man medicatie mee, en de wetenschap dat er de dag ervoor een man was geweest met zijn hond met de zelfde klachten. De mannen hadden hun honden op de zelfde plek uitgelaten zo bleek, en de man van maandag wilde wel eens op onderzoek uit gaan.

Eenmaal in de polder aangekomen ging de man stevig op onderzoek. Na wat speurwerk vond de man een aangevreten spacecake. De honden hadden blijkbaar een beetje van de spacecake mogen proeven. Nu rest me natuurlijk wel de vraag wie, en waarom iemand een spacecake in de polder dumpt?